تبليغاتX
من خیلی دوست دارم

من راي مي دهم - تو راي مي دهي - او راي مي دهد - شما راي مي دهيد - آنهار راي مي دهند ؟

براي چه راي مي دهيم ؟

آري راي مي دهيم كه ايران را كنيم سر بلند ......؟

آيا كسي به من دانشجو به من مستمند به من معلول به من نابينا به من كرولال توجهي مي كرد اصلا مارا قبول داشتن يا دارند كه

مي گويند راي دهيد براي چه كساني راي دهيم براي كساني كه بيايند روي كار و جيب خود را پر از پول كنند .....

آه .... چقدر مردم درد دارند گرفتاري دارند ...... مگر دولت مردان قبلي چه گلي بر سر ما زدن كه دولت جديد بزند .

گراني نشد كه شد ...... تحريم نشديم كه شديم و .........

چقدر تحمل كنيم آخه دردهايمان را چگونه فرياد كنيم .....

توروخدا اي دولت مردان جديد كه بروي كار مي آيد حامي مردم باشيد دل مردم را شاد و دور از غم و غصه نگهداريد

نوشته يك دانشجو ... آه  

+ نوشته شده توسط مهدي ميرجليلي در پنجشنبه بیست و یکم خرداد 1388 و ساعت |

خیلی سخته اونکه میگفت،واسۀ چشات میمیره

                          بره و دیگه سراغی از تو و نگات نگیره 

                                                       

      خیلی سخته توی پاییز،با غریبی آشنا شی

                          اما وقتیکه بهار شد،یه جوری ازش جدا شی

                                                           

      خیلی سخته که دلی رو،با نگات دزدیده باشی

                         وسط راه اما از عشق،یه کمی ترسیده باشی

                                                                         

      خیلی سخته بری یک شب،واسه چیدن ستاره

                        ولی تا رسیدی اونجا ببینی روز شده دوباره...

 


يک حرکت زيبا


      چهار دانشجو كه به خودشان اعتماد كامل داشتند يك هفته قبل از امتحان پايان
      ترم به مسافرت رفتند و با دوستان خود در شهر ديگر حسابي به خوشگذراني
      پرداختند. اما وقتي به شهر خود برگشتند متوجه شدند كه در مورد تاريخ امتحان
      اشتباه كرده اند و به جاي سه شنبه، امتحان دوشنبه صبح بوده است. بنابراين
      تصميم گرفتند استاد خود را پيدا كنند و علت جا ماندن از امتحان را براي او
      توضيح دهند. آنها به استاد گفتند: « ما به شهر ديگري رفته بوديم كه در راه
      برگشت لاستيك خودرومان پنچر شد و از آنجايي كه زاپاس نداشتيم تا مدت زمان
      طولاني نتوانستيم كسي را گير بياوريم و از او كمك بگيريم، به همين دليل
      دوشنبه دير وقت به خانه رسيديم.».....استاد فكري كرد و پذيرفت كه آنها روز
      بعد بيايند و امتحان بدهند. چهار دانشجو روز بعد به دانشگاه رفتند و استاد
      آنها را به چهار اتاق جداگانه فرستاد و به هر يك ورقه امتحاني را داد و از
      آنها خواست كه شروع كنند....آنها به اولين مسأله نگاه كردند كه 5 نمره داشت.
      سوال خيلي آسان بود و به راحتي به آن پاسخ دادند.....سپس ورقه را برگرداندند
      تا به سوال 95 امتيازي پشت ورقه پاسخ بدهند كه سوال اين بود: « كدام لاستيك
      پنچر شده بود؟»....!!!

+ نوشته شده توسط مهدي ميرجليلي در یکشنبه هفدهم خرداد 1388 و ساعت |

آدمهـــــا از جنس برگند

     گـــــــــاهی سبزنـــــــد

      گـــــــــاهی زردنـــــــد

      بعضی وقتا هم دو رنگند

     زمستونها دیده نمی شن

     تابستونها سایه بون می شن

      آدمهــــا مثل برگها  قشنگند

      حیف که هر لحظه یه رنگند                                                                 

 

+ نوشته شده توسط مهدي ميرجليلي در یکشنبه هفدهم خرداد 1388 و ساعت |

       سکوت تو

      به من نگاه کن،بخند،سکوت میکنی چرا؟  

        

                        درین هجوم بی کسی، مرا ببر به ناکجا 

                                                         

      ببین زمانه با دلم، دگر وفا نمی کند     

                   بیاو مثل قبلها، برای من بخوان دعا    

                                                            

      دوباره آسمان بشو، غزل بگو برای من     

                          و من کبوتر تو و در آسمان رهارها     

                                                         

      بدون تو همیشه من سکوت میکنم عزیز       

                            گلایه ای نمیکنم، از این زمان بی وفا  

                                                      

      به من نگاه کن ،بخند،سکوت میکنی چرا؟                 

                          ببین سکوت تو شکست،دل شکسته مرا...

+ نوشته شده توسط مهدي ميرجليلي در یکشنبه هفدهم خرداد 1388 و ساعت |

دوستم داره...

 

             دوستم نداره...              

       

                      دوستم داره...

 

                           دوستم نداره...

 

       و اینگونه شد

       که گلبرگهای عمر خود را

                به امید یافتن آخرین عدد فرد

 

                        از ساقۀ زندگیم جدا کردم...

 

+ نوشته شده توسط مهدي ميرجليلي در یکشنبه هفدهم خرداد 1388 و ساعت |

Active Directory از جمله امکانات قدرتمند Windows 2000 Advanced server است .

Active Directory
امکان مديريت کاربران و کامپيوترها و گروها و بطور کلي تمامي عناصر موجود در يک شبکه را فراهم مي کند ( البته نبايد اينگونه تصور نمود که Active Directory تمامي مشکل يک مدير شبکه را حل مي نمايد) با استفاده از قابليتهاي Active Directory مي توان مشخص کرد کدام User با کدام Computer تحت کدام Domaine به چه کاري بپردازد يعني ميزان دسترسي آن به منابع موجود در شبکه چه مقدار باشد .و تا چه ميزان در اين کار اختيار داردو اجازه دسترسي دارد.


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط مهدي ميرجليلي در شنبه شانزدهم آذر 1387 و ساعت |
                       همواره تو را سپاس می گزارم ،که هرچه در راه تو

                                       ودر راه پیام تو پیشتر میروم

                                           وبیشتر رنج میبرم،

                                  آنها که باید مرا بنوازند، می زنند .

                        آنها که باید همگامم شوند ، سد راهم میشوند.

                        آنها که باید حق شناسی کنند ، حق کشی میکنند.

                       آنهاکه باید دستم را بفشارند ،سیلی میزنند

               و  آنهاکه باید در برابر دشمن دفاع کنند ،بیش از دشمنان حمله میکنند
+ نوشته شده توسط مهدي ميرجليلي در شنبه بیست و ششم مرداد 1387 و ساعت |

به زودی نامه ای برای تو خواهم فرستاد
آن جا برایت شرح داده ام چقدر دوستت دارم
نامه ام را با پست آسمان می فرستم تا زودتر به دستت برسد
می ترسم طراوت یاس های عاشقش پژمرده شوند.
نامه ام را می دهم به دست باران های سبز که جنگل جنگل نام تو را به تمام حاصلخیزی های دنیا دانه بیفشاند.
می خواهم همه جا را به نام تو کنم همه ی دریاها ، موج ها
،تموج ها و همه ی لبخندها را
ابرها دوستت دارم هایم را یکریز و یکدست بر سر تمام شهر خواهند بارید
همه باید بدانند که من چقدر دوستت دارم
باید بدانند این همه بی واهمه دوست داشتن را
آدم ها باید دوستت دارم های مرا از بر بخوانند و بدانند که تنها من پیامبر باران بدوش این رسالت بزرگم
یعنی بارگاه نگاه تو روی شانه های باورم.

دوستت دارم ..........

 

+ نوشته شده توسط مهدي ميرجليلي در شنبه بیست و ششم مرداد 1387 و ساعت |

مادر

 

دست های لطیف و مهربانت را از یاد نمی برم زمانی که بر سرم دست نوازش می کشیدی و مرا از پندهای خوبت واقف می ساختی .

صدای قشنگت را هنگامی که برایم لالایی می خواندی و احساس زیبایت را وقتی از گذشته از سختی ها و مشکلاتی که پشت سر گذارده بودی و تراکم همان مشکلات باعث شده بود نحیف و ضعیف شوی .

مادر قاصر از آن هستم که بخواهم تمام خوبی هایت را وصف کنم . اما می توانم قسمتی ناچیزی از آنها را با بازی کلمات بیان کنم و شاید بدین طریق قلبم راضی شود که این طور مادر خوبم را توصیف نمایم .

 فکر نمی کنم در باغ آشنایی درباز گشایی پنجره امید هیچ کلمه ای زیباتر از نام مادر باشد و فکر نمی کنم در هیچ حای دنیا عشقی به پاکی عشق مادر پیدا شود .

عشق بی آلایشت - عشق پاکت و مهربانت - قلب رئوفت - دست های لطیفت - روح بلندت  را همواره الگوی خویش قرار می دهم و نام زیبایت را همچنان در اذهان حک می کنم شاید به این طریق قسمتی از وظایفم را نسبت به دامن پر مهر مادر ادا کنم .    

به نام نامی همیشه مادر. مادر دوستت دارم  دوستی بی پایان و بی انتها.

 در میان حرف ها جستجو کردم تا کلمه ای مناسب حالات تو بیابم اما آنقدر روح تو بلند است که هیچ کلمه ای نیافتم تا بتواند خوبی ها و مهربانیت و صفا و صمیمیت را در خود نهفته باشد. اما انگار درآسمان کلمات و حرف های چون م مهر و محبت الف آشنایی و استواری د دوست داشتن و دلجویی ر روشنایی و رئوفی قلب. می تواند کلمه مادر را که شایسته تو است تشکیل دهد .

  مادر تو مهربانی را - عشق پاک را -  احساس زیبایی را -  عطوفت را - پایداری و استقامت را همواره برایم حجی کردی . داستان پر مهرت را می بوسم ........ 

 

تقدیم به تمام مادران

 

دکلمه یا حرف دل - مهدی میرجلیلی

+ نوشته شده توسط مهدي ميرجليلي در سه شنبه چهارم تیر 1387 و ساعت |

روزی پیش گوی پادشاهی به او گفت که در روز و ساعت مشخصی بلای عظیمی برای پادشاه اتفاق خواهد افتاد. پادشاه از شنیدن این پیش گویی خوشحال شد. چرا که می توانست پیش از وقوع حادثه کاری بکند.

پادشاه به سرعت به بهترین معماران کشورش دستور داد هر چه زودتر محکم ترین قلعه را برایش بسازند. معماران بی درنگ بی آن که هیچ سهل انگاری و معطلی نشان بدهند، دست به کار شدند.

آنها از مکان های مختلف سنگ های محکم و بزرگ را به آنجا منتقل کردند و روز و شب به ساختن قلعه پرداختند. سرانجام یک روز پیش از روز مقرر قلعه آماده شد. پادشاه از قلعه راضی شد و با خوش قولی و شرافتمندانه به همه معماران جایزه داد. سپس ورزیده ترین پاسداران خود را در اطراف قلعه گماشت.

پادشاه در آستانه روز وقوع حادثه به گفته پیش گو، وارد اتاق سری شد که از همه جا مخفی تر و ایمن تر بود. اما پیش از آن که کمی احساس راحتی کند، متوجه شد که حتی در این اتاق سری هم چند شعاع آفتاب دیده می شود. او فورا به زیر دستان خود دستور داد که هر چه زودتر همه شکاف های این اتاق سری را هم پر کنند تا از ورود حادثه و بلا از این راه ها هم جلوگیری شود.

سرانجام پادشاه احساس کرد آسوده خاطر شده است. چرا که گمان کرد خود را کاملا از جهان خارج، حتی از نور و هوایش، جدا کرده است.

معلوم است که پادشاه خیلی زود در اتاق بدون هوا خفه شد و مرد. پیش گویی منجم پادشاه به حقیقت پیوسته بود و سرنوشت شوم طبق گفته پیش گو رقم خورده بود! معنی این داستان را می توان به قلب انسان ها از جمله خود ما تشبیه کرد. در دل ما هم قلعه بسیار محکمی وجود دارد. این قلعه با مواد مختلفی محکم تر از سنگ ساخته شده است. این مواد چیزی به جز خشم و نفرت، گله و شکایت، خود خوار شمردن و غرور و کبر، شتاب، تعصب و بدبینی و ... نیستند. با این مواد واقعا هم می توان قلعه دل را محکم و محکم و باز هم محکم تر کرد و دیگران را پشت درهای آن گذاشت. همان طور که این پادشاه عمل کرد. قلعه قلب ما هر چه محکم تر و کم منفذتر باشد، احساس خفگی ما هم شدیدتر خواهد بود.

 

+ نوشته شده توسط مهدي ميرجليلي در یکشنبه دوازدهم خرداد 1387 و ساعت |